براي  پيروزي در بازي زندگي بايد قوه تخيل را آموزش دهيم که تنها نيکي را در ذهن تصوير کند. زيرا آنچه آدمي عميقاً درخيال خود احساس کند يا در تخليش به روشني مجسم نمايد بر ذهن نيمه هشيار (ضمير ناخودآگاه) اثر مي گذارد و مو به مو در صحنه زندگي اش ظاهر مي شود. تخيل را قيچي ذهن خوانده اند.اين قيچي ذهن خوانده اند. اين قيچي شبانه روز در حال بريدن تصاوير است. پس بپائيد تا همه صفحه هاي کهنه نامطلوب وآن صفحه هاي زندگي را که ميل نداريم نگه داريم ، در ذهن نيمه هشيار بشکنيم و صفحه هاي زيبا و تازه بسازيم. 

ذهن 3 بخش دارد: 
ذهن نيمه هشيار (ضمير ناخوداگاه): قدرت مطلق است، بدون مسير و جهت و بدون توان فهم و استنباط، هر زماني (کلامي يا احساسي) را مو به مو اجرا و در صحنه زندگي آشکار مي سازد. 

ذهن هشيار با ذهن نفساني يا فاني: ذهن بشري است و زندگي را به همان شکلي که به نظرمي رسد، مي بينيد و بر ذهن نيمه هوشيار اثر مي گذارد.

هشياري برتــر: يعني آن ذهن الهــي درون هر انسان و قلمرو آرمانهاي عالي و عرصه طرح الهي که افلاطون آن را الگوي کامل خوانده است.

جايي هست که جز تو هيچ کس نمي تواند آن را پر کند. کاري هست که جز تو هيچ کس قادر به انجامش نيست. 
همانا اين تقدير (با عنايت) راستين آدمي است که از جانب فرد لايتناهي (خـــدا) درون خود انسان

بر او جلوه کرده است.که در ذهن هشيار آدمي آرزويي دست نيافتني جلوه مي کند.

قانون معنويت حکم مي کند که بنا به حق الهــي (طرح الهي) اگر چيزي يا کسي از آن تو باشد نمي تواني آن را از دست بدهي اگر نه همطرازش را به دست خواهي آورد.